Zeytin, bitti.

Bazen insanın çok yorulduğu, bıktığı herşeyden uzaklaşmak istediği olaylar yaşanıyor. Bende de yaşandı, son zamanlar da hayattan o kadar bıktım sıkıldım usandım ki, Zeytin'den ayrılma kararı aldım. Evet şimdi söyleyince çok acı geliyor belki..Çünkü 2 senedir deli gibi aşık olduğum, kazanmak için uğruna neler feda ettiğim adamı bırakıyorum. Hayatımdan koca bir ömür gitmiş gibi birşeyler çöküyor üstüme her ''ayrılık'' lafına kendimi alıştırmaya çalıştığımda. Çok sevdim, çok mutlu oldum belki ama şimdi inanıyorum ki; hepsi anlık şeylermiş. Zeytin benim hayatım boyunca görmek istediğim insan değil.Bu da demektir ki Zeytin, Canımın yerine koyacağım o kadar fazla seveceğim kocam hiç olamayacak. Üzülüyor muyum? Hayır. Çünkü kaderimde ki insan o değilse, bunu ben bile değiştiremem artık. Ama hüzünleniyorum ister istemez. Bu ilişki için çok emek verdim çünkü. Çok zaman kaybettim belki de. Ben ilk küfürlerimi, ama candan ettiğim ilk küfürlerimi Zeytine ettim. Ölmesini isterken bile kollarımda ölsün diye ilk Zeytin için dua ettim.Ben ilk defa aşık oldum, sevdim, sevildim. Ama kişilikler uymayınca birbirimizi tamamlayamadık. Bu blogu uzun zamandır güncellemiyordum çünkü Zeytinle birlikte olduğumdan beri mutlu anlarımı paylaşasım gelmiyor. Şimdi, bu blogu kapamak durumunda kalacağım. Çünkü eski yazılarımı okudukça ağlıyorum.. Ağladıkça kendimi paralıyorum. Sadece çok sevdim, ama bir işe yaradı mı? Hayır.


Şimdi elimde bir sürü sinema biletleri ve onun aldığı hediyeleri sakladığım kutu var. Sinema biletlerinden bir bok olmaz fakat hediyeleri satıp kendime ömürlük oje alacağım.